|
|
٭
این چند قدم |
|
عشق و انسان
حمید سعادتیان
عشق می تونه تو زندگی هر کسی در هر سن و سالی اتفاق بیفته ولی اونچه که مسلمه در جوانی بیشتر
شاهد این پدیده میشیم.
هر دختر و پسری ممکنه یه روزی عاشق بشه و این عشق می تونه برای تمام عمرم شیرین ترین یا تلخ ترین خاطره ی زندگی اش باشه. البته معمولا عشق ها هر قدر هم که نافرجام باشه و به موقع جدایی سیل اشک ها بدرقه ی این رابطه باشه ولی پس از گذشت سالیانی به عنوان خاطره ای دوست داشتنی از اون یاد میشه چون در هر صورت هرچی که بوده و پایانش به هر جا که ختم شده باشه حتما شروعی قشنگ داشته و همین شروع قشنگ میشه خاطره ای جاودانه و شیرین.
اونچه که باعث تاسفه اینه که دیدار دو معشوق از زمان های قدیم تا امروز همیشه با مشکل مواجه بوده و بعد از گذشت اینهمه سال و اینهمه پیشرفت فرهنگی و اجتماعی باز هم وقتی دو زوج به هم دل می بندند به این آسونی نمی تونن حداقل تو یه پارک بشینند و از بودن درکنار هم لذت ببرند چون علاوه بر سخت گیری های نیروی انتظامی سخت گیری های خانواده ها هم هست و هنوز خانواده ها نمی تونند قبول بکنند که دختر یا پسر جوانشون با یک جنس مخالف حتی در فضایی باز و عمومی یک فنجان چای با هم بخورند و گپی بزنند.
خصوصا خانواده هایی که فرزند دختر دارند بیشتر روی این مسائل حساس هستند که به نظرم حق هم دارند چون دلیلش از طرفی جو و فرهنگ حاکم بر جامعه است و از طرفی دیگر تجربه ثابت کرده که اینجور عشق ها و روابط اغلب نمی تونه تداوم داشته باشه و به همون سرعتی که اومده به همون سرعت هم دور میشه برای همین خانواده ها دوست دارند بچه هاشون کمترین آسیب را از این تند باد ببینند و اینهمه قرق کردن و تدابیر امنیتی برای محافظت بچه ها فقط یه همین خاطره. یعنی فقط برای اینکه بچه ها آسیب روحی یا اجتماعی نبینند چون یه وقت هایی هم شیادانی زیر پای بچه ها می شینند و با عنوان عشق خیال سود جویی دارند.
در هر صورت زیاد نگران نیستم چون معتقدم جوان امروزی جوانی است تحصیلکرده و آگاه و خودش می تونه خیلی وقتها راه را از چاه تشخیص بده و یا حداقل می تونه عشق الکی را از یک عشق واقعی تشخیص بده. منظورم اینه که چاره ای نداریم جز اینکه به هم اعتماد داشته باشیم یعنی ما به بچه ها مون اعتماد داشته و سعی کنیم با ایجاد این حس اعتماد به نوعی حس مسئولیت در اونها ایجاد بکنیم تا در زندگی و سرنوشت خودشون دقت نظر بیشتری داشته باشند و سعی کنیم اونها را در تعیین سرنوشت خودشون دخیل بکنیم و ازشون بخوایم که یه وقتهایی خودشون درمورد زندگیشون تصمیم بگیرند و با این کار حس اعتمادمون را به اونها منتقل می کنیم و نا خود آگاه با این عمل اونها هم به ما اعتماد بیشتری خواهند داشت و اگر درمواردی مخالفتی داشتیم حتما روی مخالفت ما فکر خواهند کرد.
نتیجه اینکه اصل موضوع برمی گرده به صمیمت بیشتر بین والدین و بچه ها. هرچی صمیمت بین ما و نسل جوان بیشتر باشه بهتر می تونیم کمکشون بکنیم وگرنه فاصله ی نسل ها و فکر ها ما را از هم دور و دورتر کرده و دیواری بین ما و فرزندان کشیده خواهد شد که هرگز دستمون برای کمک به اونها نخواهد رسید.
|
|
دوشنبه 04 مرداد 1389 - 18:51 - بازدید خبر: 21
دسته: اجتماع - نظرات:
0 نظر |
|
|
